در سطح عمومیِ دو زمینهی علمی و تبلیغی، بدون شک کسی نمیتواند طلبهی موفقی باشد مگر اینکه علوم رایج حوزه را به خوبی بیاموزد.
ادبیات عرب را برای فهم منابع دینی،
منطق را برای تصحیح بیان و استدلالهای خود،
فقه را به جهت نیاز مخاطب به احکام و نیز برای یادگیری روش استنباطِ مراد از منابع دینی،
اصول را برای یادگیری اسلوب استنباط مذکور،
فلسفه و حکمت را جهت ورود به معارف دینی،
تفسیر را برای فهم بیشتر قرآن،
عقائد و کلام را جهت آشنایی با استدلالهایی که در طول یک تاریخ جهت اقناع مخاطب به اعتقادات حقه تعلیم و تدوین شدهاست ....
و همچنین دیگر موادی که زمینهی یادگیری آن در حوزهی علمیه به صورت دروس اصلی یا دروس جنبی برای طلبه فراهم میشود.
آری آیا میشود شخصی به عنوان طلبه و خروجی حوزهی علمیه به فعالیّت بپردازد در حالی که در دروس فوق حاصلی نداشتهباشد؟ آیا این شخص میتواند نیازهایی که عموم جامعه از طلبه انتظار دارد و بر دوش طلبه است را ایفاء کند؟
برچسب:
نویسنده: مهراد اسدی