با سوز و آه زمزمه بیگانه ام هنوز . . .

نیت نکرده،چون سر این سفره آمدم
اشکی برای دامن توبه نداشتم

آرامشم ،بدون تو امری خیالی است
یک عمر آستان ترا وا گذاشتم

با اینکه فرصت ثمر معرفت رسید
انباشتم،هر آنچه که در کوله داشتم

هر بار،عزم قافله بار سفر گرفت
خود را میان خیل گناهان گذاشتم

غفلت تمام فرصت من را از دل گرفت
گامی برای ترک گنه بر نداشتم

اینک به عشق عفو کریمانه آمدم
شرمنده ام،ببخش،که تاخیر داشتم

ای دل هنوز باب شهادت گشودنی است
این را به روی صحفه ی قلبم نگاشتم

هرگاه نا امید شدم از بهای خویش
غیر از حسین هیچ بهانه نداشتم